PAY DAY #1 5x DEATH WISH

Death Wish, jest dziś klasykiem kina ery VHS. To właśnie dzięki temu filmowi, Charles Bronson zdobył sławę i zaszczytne miejsce w panteonie gwiazd "męskiego kina". O ile pierwsza część zyskała miano filmu kultowego, o tyle reszta dzieł, składających się na całość pentalogii, przepadła w odmęcie oceanu bezwartościowych kontynuacji. Jest to o tyle dziwne, iż Death Wish nie przyciągnął do kin tylu widzów, ilu obejrzało kolejne sequele. Nie mniej, jednak ta seria stanowi świetny powód do refleksji nad tym, jak zmieniało się kino sensacyjne na przestrzeni dwóch dekad. Mimo, iż scenariusze wszystkich części sprawiają wrażenie powielanych od szablonu, to zwłaszcza w ostatnich dwóch historiach, można zauważyć wyraźne różnice względem poprzedzających je obrazów. Trudno dziś stwierdzić, jakie były powody tych zmian. Mimo wszystko warto przyjrzeć się pentalogii Death Wish bliżej, lecz w szerszej perspektywie. 

BvS MANIFEST

Od miesiąca w Internecie wrze od plotek, na temat domniemanej porażki finansowej i artystycznej BvS. Wszystko zaczęło się od informacji, jakoby film podczas pokazów testowych miał zebrać fatalne recenzje, co miało wystraszyć włodarzy Warner Bros do tego stopnia, że kolejne filmy z DC Extended Univers miały nie powstać. Kiedy w USA rozpoczęły się pokazy przedpremierowe, recenzenci nie zostawili na BvS suchej nitki. Z drugiej strony opinie widzów na portalach społecznościowych były z goła odmienne. Jest to osobliwa sytuacja. Należy zadać sobie pytanie: ”co się dzieje?". W poniższym artykule, który traktuje jako manifest, nie mam zamiaru rozpływać się nad teoriami spiskowymi, jakoby lobbyści Disneya mieli namawiać, czy wręcz opłacać recenzentów żeby ci z całych sił szkalowali BvS w mediach.  Z recenzji, które przeczytałem, argumentów, które można w nich znaleźć wnioskuję, jednak że psychofanboye Marvela starają się zdominować dyskurs, by ostatecznie pogrążyć wyczekiwane przez obywateli Świata dzieło.